Mniej więcej od czterech tygodni nie miałem ani jednego dnia wolnego. Niby w sobotę i niedzielę nie pracuję, ale zawsze coś było do zrobienia. Jak nie przeprowadzka, to remont, jak nie aprowizacja nieswojej imprezy, to odgruzowywanie chałupy, słowem - ciągły brak czasu. Jest piątek. W pracy zdałem sobie sprawę z tego, że w sobotę nikt niczego ode mnie nie chce, co oznacza, że cały dzień mogę leżeć do góry kółkami i puszczać radosne bąki. Gdzieś około południa podszedł do mnie szef z dziwacznym uśmiechem i wyrachowaną miną. Zapytał: "Masz na jutro jakieś skonkretyzowane plany?". Nie kryjąc satysfakcji odpowiedziałem, że nie. "A to świetnie się składa, bo jutro jest fucha, a my wszyscy mamy plany, więc jesteś jedyną osobą, która nie będzie musiała zmieniać rozkładu dnia".